Z niedowierzaniem patrzyli na naszego czarnego konia i kilkakrotnie padło pytanie: „ Na pewno chcecie z nami jechać, bo tam będzie wody i błota po tąd...” Początek owej jazdy terenowej był jeszcze bardziej banalny niż całe zagajenie sprawy. Chociaż, nie powiem, urozmaicenia były swoją drogą. Nie chcę nawet tu się rozpisywać – wszystko widać na zdjęciach. Tak de facto to najlepsze zaczęło się po g.20. Było i błoto pociemku (patrz zdjęcia butów),


i wyciąganie nawzajem, i wycinanie lasu. Zdarzyła się wywrotka na bok Suzuki (żałuję, że nam aparat fotograficzny się rozładował!!!). Piękne bagna i niesamowite dziury! Znalazłam przez przypadek jedną z takich, kiedy biegłam do Pathfindera na jakimś dziwnym polu. Michał opowiadał, że widział mnie w światłach reflektorów i nagle gdzieś zniknęłam. Ja dopiero jak znalazłam się w dziurze, usłyszałam ostrzeżenia chłopaków: „Patrz pod nogi, tu są straszne dziury!” Pomyślałam wtedy sobie: „K...a, faktycznie są!” Nie zapomnę też przejażdżkę z Kudłatym... Niestety w jego UAZ-ie wysiadły światła i jechaliśmy patrząc za światłami poprzedniego samochodu. Nagle, przed nami na prawie równej drodze pojawiło się drzewo. Kudłaty zahamował, a okazało się, że stoimy na wąskim mostku. Samochód gwałtownie osunął się z mostka i przechylił się na prawy bok. Heh, dobrze, że Kudłaty kazał mi zapiąć pasy. Dzięki! Inaczej „wypadła bym z trasy”.